Kredki są jednymi z podstawowych przyborów papierniczych.
Wszystkim nam chyba znana jest piosenka o kolorowych kredkach, które są w stanie namalować wszystko. Z dzieciństwem kojarzą mi się głównie ołówkowe kredki, zapakowane w żółte opakowanie z wizerunkiem jakiegoś misia. Zresztą, wtedy wybór był niekoniecznie interesujący i kupowało się, to, co akurat było, a nie to, co się chciało mieć. Aktualnie w sklepach papierniczych mamy do wyboru mnóstwo rodzajów kredek, różnią się one również i ceną, w zależności od nazwy firmy na opakowaniu. Dostępne są wyżej już wspomniane kredki ołówkowe, mamy również kredki woskowe, jak też również i świecowe. Specjalną odmianą kredek są kredki pastelowe – mówimy na nie suche pastele, a efekt dają podobny do kredek woskowych. Wszystkie występują w bardzo szerokiej gamie kolorystycznej. Pakowane też są w różnych ilościach – standardowe opakowania zawierają sześć, osiem, dwanaście, osiemnaście lub dwadzieścia cztery sztuki. Można oczywiście kupić i większe. O ostrość kredek dbamy za pomocą odpowiednich temperówek.

Bloków rysunkowych jest dużo, dopasowane są do naszych potrzeb.
Mówiąc „blok” i mając jednocześnie na myśli artykuł o charakterze papierniczym, wyrażamy się zazwyczaj o bloku rysunkowym – zwykłym, niedużym bloku rysunkowym z kartkami formatu A4 w nieco grubszych okładkach. Tymczasem rodzajów bloków papierniczych jest kilka. Dysponujemy również dużymi blokami rysunkowymi. Poza tym w odpowiednich sklepach możemy bez najmniejszych problemów kupić bloki techniczne z bardzo sztywnymi kartkami (do wyboru zarówno kolorowe, jak także i czyste), bloki kolorowe (tutaj zarówno malutkie, te tradycyjne, jak tez i o formacie A4). Są także bloki z samoprzylepnymi kartkami. Mamy także specjalną odmianę bloków – ale takowymi posługują się raczej artyści-plastycy z prawdziwego zdarzenia niż przeciętni użytkownicy – służącą do malowania akwarelami, węglem rysunkowym, farbami akrylowymi, akwarelowymi czy nawet olejnymi, jak też i zwykłym ołówkiem. Te ostanie nazywane są popularnie szkicownikami. Z kartek bloków wycinamy czasem różne rzeczy, służą nie tylko do rysowania.

Zeszyty służą przede wszystkim do zapisywania w nim informacji.
Jeśli chcemy kupić zeszyt, zaopatrzymy się w niego bez problemu przede wszystkim w sklepie papierniczym, ale i nie tylko. Zeszyty są dostępne także i w księgarniach, dużych marketach i hipermarketach, kioskach „Ruchu”, a nawet można trafić na nie w sklepach na osiedlach z artykułami wszelakiego rodzaju od spożywczych począwszy. Mamy zeszyty cienkie – na przykład szesnasto kartkowe, jak i średnio grube – na przykład trzydziestodwustronicowe oraz grube – ot, chociażby sześćdziesięciostronicowe i grubsze. W kratkę, w linie, w trzy linie, zupełnie czyste, zeszyty do nut z pięcioliniami (potrzebne w szkołach na lekcjach muzyki). Mamy zeszyty sklejane, zszywane czy tez po prostu obindowane. Okładki gładki lub w przeróżne wzory, od ich bogactwa można dostać zawrotu głowy. Możemy kupić zeszyt w miękkich okładkach i dokupić do niego ochronną okładkę plastikową. Są też zeszyty w grubych, masywnych okładkach, które naprawdę trudno zniszczyć czy chociażby uszkodzić. Wybór jest naprawdę przeogromny.

Farbami malujemy różne obrazki.
Nie wszyscy z nas lubią i – co chyba nawet najważniejsze – potrafią malować farbami. Farby kojarzą się głównie z zajęciami plastycznymi w szkołach. Uwielbiają je także maluchy w wieku przedszkolnym (ich rodzice już zdecydowanie mniej), ponieważ można się nimi w cudowny sposób ubrudzić, na dodatek na kolorowo, a przy okazji pomalować coś jeszcze – stół, koc, dywan, kota, psa, w zasadzie wszystko, byleby tylko nie malować na kartce. Najczęściej w szkołach korzysta się z farb plakatowych, rzadziej z akwarelowych. Te ostanie są jednymi z ulubionych materiałów stosowanych przez artystów-plastyków, a zwłaszcza grafików. Oprócz zwykłych plakatówek oraz akwareli mamy także do dyspozycji farby olejne. Nimi posługują się jednak ci, którzy trudnią się – zawodowo bądź amatorsko – malowaniem obrazów. Farby olejne schną jednak długo i nie nadają się do cieniowania. O niebo lepsze są farby akrylowe, bezzapachowe, szybko schnące, zmywają się zwykłą wodą z kranu. Są jeszcze temperowe, niezbyt rewelacyjne.

Pisanie wiecznym piórem wyrabia charakter pisma.
Odkąd pamiętam – i wiem, że całe mnóstwo osób podziela takowy pogląd – zawsze uważałam, że nic tak nie wyrabia charakteru pisma jak wieczne pióro. Jeśli dziecko uczy się pisać zwykłym długopisem czy jakimś cienkopisem – albo, co gorsza, ołówkiem, co teraz o zgrozo praktykuje się w szkołach – to za nic w świecie nie nauczy się ładnie pisać i będzie bazgrać niczym przysłowiowa kura z pazurem. Kiedy chodziłam do szkoły, dostępne było tylko chińskie pióra, które obecnie można zakupić za naprawdę marne grosze. Dawniej jednak stanowiły nie lada atrakcje i nowość, nie każdy miał takie chińskie pióro. Odkąd nauczyłam się pisać, najbardziej lubię pisać właśnie piórem. Moje pismo nakreślone na przykład długopisem jest niestaranne i wcale mi się nie podoba. Lubuję się w piórach porządnych gatunkowo – najbardziej popularnymi na rynku dobrymi markami, w miarę przystępnymi cenowo, są Parker, Waterman i Schaeffer. Na dobre pióro nie warto żałować pieniędzy. To zakup na całe lata, a nie na jeden sezon.